سیصد گل سرخ، یک گل نصرانی
ما را ز سر بریده می ترسانی؟؟
ما گر زسر بریده می ترسیدیم
در محفل عاشقان نمی رقصیدیم!

سلام بر واسطه های رحمت خداوندی

سلام بر خاندانی که عادتشات احسان است

و خصوصیت اخلاقی شان کَرَم

این متن را به جهت رویت قوانین جدید بالاترین در مبارزه با لینک های توهین آمیز به ادیان و فقط از جهت تکلیف شرعی می نویسم.

بنده یکی از افرادی بودم که هرز چند گاهی در بعضی از سایت های لینک گذاری از جمله بالاترین مطالبم این وبلاگ و وبلاگ های مذهبی دیگر را لینک می کردم. خصوصا در سالهای پیش و به مناسبت های مذهبی فعالیت بیشتری در این زمینه داشتم و به همراه یکی دو دوست همفکر دیگر برای بسط معارف زلال اهل بیت (علیهم السلام) تلاشی ناچیز در حد بضاعت می کردیم.

اما بعد از مدتی بسیاری از این سایت های لینک گذاری از جمله دنباله و علی الخصوص بالاترین مملو از محتوای اهانت به ساحت مقدساتی شده بود که برای امثال جایگاهشان قابل تغییر نیست. روزی در بالاترین لینکی دیدم که یک فحش نامه بود، تاکید می کنم، فحش نامه، نه استدلال نه توضیح نه سوال نه تشکیک… متنی شامل پانزده جمله توهین آمیز به ساحت نبی مکرم اسلام و امیر مومنان و امام حسین (علیهم جمیعا صلوات الله) ، به بهانه اینکه آنها بر ضد ایرانیت بودند. بدون هیچ مدرک تاریخی یا استدلال عقلی. آن روز، روز سرد شدن من نسبت به بالاترین بود. این لینک اگر چه چند رای مخالف داشت اما در صفجه اول بود، اتفاقی که بسیار معدود برای لینک های من افتاده است.

بعدها بازهم با همه مشکلاتی که در دسترسی به این سایت هست، برای ورود تلاش هایی کردم اما با اینکه عقاید سیاسی من به نحو نسبتا مطلوبی در این سایت ارضا می شد اما هرگز دلم با بالاترین صاف نشد. بالاترین در زمانی برای من سمبل یک جامعه پیشرفته بود که اتفاقا افراد مذهبی مدرن هم در آن هستند. جاییکه به عقاید مختلف احترام گذاشته می شود و حتی کسی شبیه من اجازه دارد معارف اهل بیت را تبلیغ کند اما رفته رفته به محلی بدل شد که دست کم برای دوری از سیاهی و لهیب آتش آن باید خودم را فراری می دادم تا در تاریکی الفاظ و عباراتی که در مورد شریف ترین و محبوب ترین ِ خلق خدا به کار می برند شریک نشوم.

امروز که قوانین جدید را دیدم شاد شدم. حس کردم بالاترین آمده تا با امثال من دوباره دل یک دله کند. ما نمی توانیم در جایی که به ابی عبدالله (علیه السلام) فحاشی شود نفس بکشیم. ما به سرعت در این فضا پژمرده می شویم و دق می کنیم وقتی کسی که جان و مال و زندگی ما فدای اوست، آماج توهین عده ای می شود. برای ما چنین جایی خانه شیطان است. آتش جهنم از آن شعله ور است و روح محب اهل بیت (علیهم السلام) را به بدترین شکل می سوزاند و خاکسترش را به باد می دهد.

امروز در سایت بالاترین دیدم که همان افراد توهین کننده به مقدسات ناراضی هستند و دوست دارند همچنان به ائمه طاهرین (علیهم االسلام) و مبانی اعتقادی امثال من توهین کنند و نمی خواهند عنانی به نفس سرکش خود بزنند.

سخنی کوتاه با این دوستان!

شما اگر به اهل بیت عصمت (علیهم السلام) توهین نکنید چیزی ازتان کم نمی شود. یک فحش کمتر در زندگی خود داده اید. بنابراین می توانید بقیه چیزهایی که دوست دارید را ارسال کنید.

اما در جایی که این توهین ها شود، امثال من زنده نمی مانند. ما با حب امام حسین (علیه السلام) شیر خوردیم و کنار دیگ های غذای عاشورا بازی های کودکانه کردیم. در مراسم و مجالس مربوط به ایشان نمو کردیم و قبل از شروع امتحان های خود اسم ایشان را بر زبان جاری کردیم. امثال ما اگر روزی اسم این بزرگواران را نیاوریم و به یادشان نباشیم و به دامنشان توسل نکنیم، روزمان شب نمی شود. ما ادامه نسلی هستیم که در زمان آن خلیفه جائر حاضر بودند دست شان را قطع کنند تا به زیارت کربلا مشرف شوند. ما قابل برگشت از این راه نیستیم مگر این که جان دهیم. و البته ما جزیی از جامعه ایرانی هستیم. ما وجود داریم حتی اگر به زعم شما نادیده انگاشته شویم و هرگز “آدم” نشویم. اما ما جای شما را تنگ نکرده و نمی کنیم. بسیاری از ما نیز با وضعیت حکومتی مملکت موافقتی ندارند و سبزهای مذهبی هستند. ما اشتراکات زیادی با شما داریم و تنها چیزی که از شما می خواهیم این است که بگذارید ما هم در این سایت تنفس کنیم.

بیایید و بزرگواری کنید، به ابی عبدالله و خاندان کرامت اهل بیت (سلام الله علیهم جمیعا) توهین نکنید تا ما را نرانید، همین.

اهالی حرم خیام را برپا کردند و حضرت عباس (ع) خیمه خود را به نحوی استوار کرد که نگهبانی از خیام اهل حرم و بقیه خیمه ها را به راحتی انجام دهد، هم او که ده روز دیگر به دست نانجیبان شهید شد و خیمه های اهل بیت (ع) را بی نگهبان رها کرد و به عرش پر کشید.

در زمان ورود به کربلا گفته اند قریب 1000 نفر در سپاه ابی عبدالله حضور داشته اند. اما تعداد قلیلی باقی می مانند و اکثرا دنیا را به عقبی ترجیح دادند و یاور حسین (ع) باقی نماندند. غالب این رفیقان نیمه راه در شب عاشورا و با استفاده از تاریکی شب از لشکر امام حسین (ع) جدا شدند که البته با اذن خود حضرت بود اما جاودانگی ابدی و شمشیر زدن در رکاب محبوب ترین خلق خدا را از خود دریغ کردند. باشد که از محرومان و گمراهان نباشید بعد از آنی که خداوند نعمتی به ما ارزانی داشت.

از خوانندگان عزیز و محبین اهل بیت (ع) درخواست می کنم در روز اول ماه محرم برای شهید امیر جوادی فر فاتحه ای قرائت کنید و او را در ثواب سینه زنی و عزاداری و قلیل توسلات امشب خود شریک کنید.

و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون.

ندای حسین (ع) ندایی است به سیاهی تاریخ، سرخی خون مظلوم و سبزی امید پیروزی، و تا یزیدیان شمشیر کشیده اند و خون مظلومان را ریخته اند، این ندای حسین (ع) است که به گوش رسیده است، “آیا یاری کننده ای هست تا مرا یاری دهد؟”. امسال نیز به عادت سنواتی بر آنیم تا عرض ارادت مختصری به آستانت کنیم و برای یادآوری خود و دیگران از حسین ها و عمر سعدهای زمان خود بگوییم.

امسال آمده ایم بگوییم بلی مولا جان! آمده ایم که یاریت کنیم، که امسال خون بر شمشیر پیروز شود و “هل من ناصر” تو دیگر بی جواب نماند. امسال که ریاکاران و شیادان به اسم تو و جد تو سبزه های این شهر را با خونابه گلوهای پاک نوگلان این خاک سیراب کردند، ما رساتر از هر سال ندای تو را که با یاری مظلوممان خواندی شنیدیم و آمدیم تا در آخر الزمان در لشکر سبز حسینیان باشیم!

حسین (ع) قبولمان کن!

مختار همه همت خود را براى این هدف مقدّس، كـه هـدف اصـلى قـیـام او بـود، بـه كـار برد.(1) موسى بن عامر مى‌گوید: «مختار فرمان داد كه قاتلان امام حسین(علیه السلام) را تعقیب كنید و مى‌گفت: بـه خدا قسم، آب و خوراك بر من ناگوار است تا این كه زمین را از لوث وجود آن ناپاكان پاك سـازم.»(2) بـنـابراین، عده‌اى به صورت گروهى و عده‌اى نیز فرد فرد به دست انتقام و عدالت سپرده شدند و به جزاى اعمال ننگین خود رسیدند.

—————–

1- بحارالانوار، ج 45، ص 374.

2- بحارالانوار، ج 45، ص 374.

به نقل از تبیان

خداوند به فضل و کرمش ما را از متوسلین حقیقی آستانه مقدسه سیدالشهداء قرار دهد و در این روزها و شبها به برکت محبت ایشان، به ما آنگونه که به بهترین عزاداران و محبین اهل بیت (ع) التفات می کند، عنایت فرماید.

اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد، و مماتی ممات محمد و آل محمد.

عباس ابن علی (ع) برادر نا تنی امام حسین (ع) ، فرزند امام علی (ع) و فاطمه ام البنین بود. فردی زیبارو، بسیار قوی و ماهر در فنون رزمی، مودب و متواضع و اهل زهد و عبادت بسیار بود. ایشان از کودکی علاقه خاصی به وجود امام حسین (ع) داشت و همواره به توصیه در کنار امام بود. بسیار مودبانه همیشه امام حسین (ع) را سید من و مولای من خطاب می نمود، جز لحظه آخر که فریاد برآورد: “برادر، برادرت را دریاب”.

در مورد حضرت عباس و رشادت های او در روز عاشورا نقل های زیادی هست و داستان آب آوردن ایشان از علقمه و چگونگی شهادت مظلومانه شان را همگان شنیده اند. از نکات مورد توجه در مورد قمر بنی هاشم، با وفایی و ادب منحصر به فرد ایشان در پیشگاه امام حسین علیه السلام است که نیک می بینم به آن اشاره ای کنم.

در شب عاشورا، سپاه عمر سعد با توجه به شناخت و قوت نظامی ای که از حضرت عباس داشتند، برای او امان نامه فرستادند تا او شاید او را از میدان کارزار حسین (ع) به دور کنند و راحت تر و با هزینه کمتر به جنگ با سپاه امام بیایند، اما حضرت ابالفضل به طرز شدیدی امان نامه را رد می کنند. حضرت عباس همیشه در گام برداشتن و صحبت کردن در پیشگاه امام حسین (ع) رعایت ادب و احترام را می نمودند و کمال تواضع را در برابر ایشان از خود نشان می دادند. نحوه برخورد حضرت عباس با امام حسین (ع) به الگویی از ادب و طاعت در برابر معصوم در فرهنگ اسلامی بدل شده است.

گفتنی است که شخصیت حضرت عباس یکی از محبوب ترین چهره ها پیش معضومین علیهم السلام است و حتی نقل است که امام زمان (عج) علاقه وافری به عموی خویش، عباس ابن علی (ع) دارند.

باشد که باوفا و مودب به آداب اسلامی در پیشگاه اهل بیت عصمت و طهارت باشیم.

پی نوشت: روز تاسوعا روز شهادت هیچ کس نیست، از جمله حضرت عباس. این روز را تنها برای ایشان عزاداری می کنند همانطور که روز هشتم را برای علی اکبر و روز سوم را برای رقیه خاتون. همه شهدای کربلا از صبح تا بعد از ظهر روز عاشورا به شهادت رسیدند و این غلط رایج که تاسوعا را روز “شهادت” قمر بنی هاشم می دانند باید تصحیح نمود.

علی اکبر اولین شهید کربلا از بنی هاشم بود. یاران باوفای ابی عبدالله (ع) اجازه ندادند تا فرزندان اهل بیت ابتدا به میدان بروند و پس از کشته شدن تمامی یاران غیر هاشمی، نخستین فردی که به میدان رفت، نزدیکترین ِ افراد حاضر در کربلا یعنی علی اکبر بود. علی اکبر شباهت بسیار زیادی به رسول خدا صلی الله علیه و آله داشت. تا جایی که بعضی از پیرهای سپاه عمر سعد پس از ورود او به میدان، خطاب به عمر سعد فریاد زدند: نا نجیب ما را به جنگ رسول الله  (ص) آوردی؟ و از جنگیدن امتناع کردند. امام حسین (ع) نیز در هنگام راهی کردند علی اکبر به میدان فرمودند: خدایا تو شاهد باش که شبیه ترین خلق تو به پیامبر از جهت ظاهر و اخلاق و تکلم  را به جنگ این مردمان پست می فرستم.

بعد از اینکه علی اکبر به رجز خواندن پرداخت: “من علی پسر حسین پسر علی ابن ابطالب هستم” کینه قدیمی یزیدیان از حضرت امیر (ع) باعث شد تا شباهت او به پیامبر برایشان محو شود … کسی از سپاه یزدی ندا داد: “نامش علی است، امانش ندهید …”

علی اکبر به میدان رفت و جنگ نمایانی کرد. امام حسین استاده بودند و هنرنمایی رزمی فرزند را به چشم می دیدند و احسنت و درود می فرستادند. ناگهان علی اکبر به سمت پدر آمد و از تشنگی شکایت کرد: “یا ابی! العطش قد قتلنی، و ثقل الحدید اجحدنی…” پدر تشنگی نزدیک است که مرا بکشد و سنگینی سلاح امانم را بریده است …

حضرت به اون نشان دادند که خود نیز همانگونه یا حتی بیشتر تشنه هستند و به او فرمودند برو به میدان علی جان! نزدیک است که از دست جدت در بهشت سیراب شوی …

علی به میدان بازگشت … در نبرد تن به تن کسی حریف او نبود، سرانجام محاصره اش کردند و با تیر و نیزه زخمی اش نمودند، توانش به پایان رسید؛ در حالیکه خسته و تشنه بود، پالمی از پالمان سپاه عمر سعد نزدیک شد و با گرز سنگین ضربه ای بسیار محکم بر فرق او فرود آورد … خون فواره زد و علی اکبر دیگر چیزی نمی دید، پس خم شد و گردن اسب را بغل کرد. در آموزش های قدیمی نظامی، اسب را اینگونه تربیت می کردند که “در صورتیکه سوار گردنت را بغل کرد، باید به سرعت به سمت سپاه خودی بتازی”. مرکب حضرت علی اکبر نیز باهوش و توانا و به خوبی تربیت شده بود. اما خون فرق علی اکبر که به شدت جریان داشت روی چشم های اسب پاشیده شد و او مقابل را نمی دید و به اشتباه به جای سپاه خودی به سمت سپاه دشمن تاخت و بدن زخم خورده علی را در قلب سپاه عمر سعد جای داد. در اینجا بود که عمق کینه یزیدیان رخ نمود و هر کس به هر طریقی که توانست بر بدن علی اکبر لطمه زد. در مقاتل عنوان شده: “و قطعواه بسیوف، عربا عربا” به این معنی که بدنش با شمشیرها به قطعه های کوچک مبدل شده بود …

در اینجا امام حسین (ع) به میدان می روند و با به درک واصل کردن تنی چند از یزدیان خود را به بالین علی می رسانند که آخرین نفس را می کشید. حضرت، علی اکبر را با همه وجود می بوسند و می فرمایند بعد از تو اف بر این دنیا … نقل است که موضوع شهادت علی اکبر به حدی برای امام حسین (ع) ناراحت کننده و مصیبتی عمیق بود که ایشان خود در حال جان دادن بر روی بدن علی بودند اما حضرت زینب (س) به میدان آمدند و برادر را بلند کرده، دلداری داده و از تهی شدن کالبدنش از روح جلوگیری کردند… آنگاه جوانان بنی هاشم آمدند و به کمک یک عبا بدن پاره پاره علی اکبر را به خیمه ها باز گرداندند …

پی نوشت 1: خداحافظی علی امبر از زن ها در خیمه یکی از لحظات بسیار احساسی واقعه عاشورا است. آنها با گریه از علی می خواستند که میدان نرود، در حالیکه اجازه او به سادگی هر چه تمامتر از سوی امام (ع) صادر شده بود … علی اکبر در این لحظات می گوید تنهایم بگذارید، مگر نوای غریبی پدرم را نمی شنوید … و به میدان می رود.

پس نوشت 2: علی اکبر یکی از عزیزترین موجودات عالم برای سید الشهدا (ع) است. هر موقع که دلشان برای رسول خدا (ص) تنگ می شد از علی اکبر می خواستند که برایشان قرآن بخواند یا اذان بگوید … احساس صمیمیت و نزدیکی این پدر و پسر بسیار شورانگیز است و علی اکبر محرم همه اسرار پدر بود، نقل است که زودتر از همه جریان سفر کربلا و سرانجام واقعه عاشورا را از پدر شنید، پس به ایشان فرمود: پدر آیا ما به جقیم؟ پاسخ شنیده باشد بله به خدا که بر حقیم. و فرمود: پس چه باک از مرگ … علی اکبر به همراه قمر بنی هاشم دو بازوی اصلی امام حسین (ع) در کل مسیر سفر و دو سردار بزرگ سپاه ایشان بودند. طبیعی است که از دست دادنش برای امام حسین (ع) این چنین سخت و طاقت فرسا باشد.

خداوند به مدد توسل به دامان این بندگان شایسته اش، بر اشتباهات ما قلم عفو بکشد و مرگ ما را مانند آنها شهادت رقم بزند.

نقل است که حضرتش طفل تشنه را بعد از ناامیدی از یافتن آب به مقابل لشکر دشمن بردند و فریاد برآوردند: “یا قوم، ان لن یرحمونی، فارحموا هذالطفل .. اء ما ترونه کیف یتلذی عطشا؟”

“ای قوم! اگر به من رحم نمیکنید به این نوزاد رحم کنید، نمی بینید که چگونه از تشنگی تلذی می کند؟”

ماهی را وقتی از آب بیرون بیندازی، تا موقعی که جان دارد خود را بالا پایین می اندازد؛ اما آن لحظه آخر که روحش خارج می گردد، فقط لبهایش به هم می خورد و تکان دیگری ندارد، عرب این را “تلذی” می گوید …

گفته اند حتی اگر آب هم به علی اصغر می رسید جان می داد اما این نهیبی بود که امام بر جان های خفته یزیدیان زدند تا شاید وجدان برخی از فریب خوردگان بیدار شود و برگی دیگر از مظلومیت بزرگ آزادمرد عالم در تاریخ ثبت گردد … نقل است که بعضی ها در سپاه ابن سعد دلشان سوخت، گفتند “قطره ای آب به او بدهید” … که ابن سعد به حرمله گفت “جواب جسین را بده .. مگر سفیدی زیر گلوی بچه را نمی بینی” … و حرمله تیر سه شعبه را انداخت و کرد آنچه نباید …

ابی عبدالله (ع) مستاصل شد برای آنی، قنداقه خونین را به دست گرفته بود، نمی دانست چه کند … کجا برود …به پشت خیمه ها رفت و با غلاف شمشیر قبری کوچک حفر کرد و می خواست تا بچه را دفن کند که صدایی بازش داشت: “دست نگهدار پسر فاطمه (س)! بگذار فرزندم را برای آخرین بار ببینم…”

خداوند به استیصال ابی عبدالله (ع) و به غم رباب در آن لحظات طوفانی از سر تقصیرات ما بگذرد.

در روز عاشورا تلاش بسیار کرد تا امام حسین (ع) به او اذن میدان دهد، اما امام با استدلال اینکه تو یادگار برادرم هستی و سر آن ندارم که خون ریخته شده جگرگوشه حسنم را در این صحرا ببینم، هر زمان از اجازه میدان دادن به قاسم امتناع می فرمودند…

نهایتا قاسم با مادر خود وارد شور شد. ایشان دستنوشته ای از امام حسن مجتبی (ع) که وصیت کرده بودند در چنین زمانی به قاسم داده شود را به او دادند. قاسم دستخط پدر را پیش عمو آورد و دوباره اذن میدان خواست، امام پس از مشاهده نامه برادر، اشک در چشمانشان حلقه زد و به قاسم اجازه میدان دادند … سیدالشهدا علیه السلام از او پرسیدند حال که به سفر بی بازگشت می روی قاسم، مرگ در نظر تو چگونه است؟ قاسم پاسخ داد: شیرین تر از عسل!

و شیرین تر از عسل بود، جنگ نمایانی کرد و با محاصره اغیار به زمین افتاد و در آغوش عمو، راضیا مرضیا به سوی پدر و جد اطهرش پرواز کرد…

خداوند به حرمت این خانواده مرگ ما را شهادت شیرین قرار دهد.