روز دهم محرم، روز واقعه

و شب و روز دهم همانگونه که از مدتها پیش به بندگان خوب خدا وعده داده شده بود، عاشورا و واقعه بزرگ تاریخ آزادگی بشر را در خود دارد. نقل است که آدم ابالبشر با روضه سیدالشهدا گریه کرد، ایراهیم نبی بعد از ماجرای قربانی کردن اسماعیل و سربلند بیرون آمدن از آزمون، صحنه های کشته شدن علی اکبر در روز عاشورا را دید، یحیی و زکریا ماجرای کربلا را از ملک خداوند شنیدند و بر آن گریستند و همه انبیا و اولیا از روز خلقت، با واقعه عاشورا به نحوی در تعامل بودند. گریه بر حسین (ع) موجب تقرب همه بندگان خاص خداوند بود، از این روست که در روایتی از رسول اکرم (ص) نقل شده: من اراد الله له الخیر، فجعل فی قلبه حب الحسین : هر کس خداوند خیرش را بخواهد، قلبش را از محبت حسین (ع) لبریز می کند.
روضه شب عاشورا، روضه ایثار و از خودگذشتگی است. روضه شوخی و شادی و شعف در شب کشته شدن است. روضه نیایش های عارفانه اصحاب است. روضه خاموش کردن چراغ توسط امام و درخواست از هر کسی که نمی خواهد کشته شود برای استفاده از تاریکی شب و رفتن و رهسپار شدن عده زیادی از افراد مصلحب طلب و عافیت اندیش است.
روضه خالص شدن جمعی بزرگ به گروهی 72 نفر از پاکترین پاک طینتان و زلال ترین بندگان خداست.

خداوند به فضل و کرمش ما را از متوسلین حقیقی آستانه مقدسه سیدالشهداء قرار دهد و در این روزها و شبها به برکت محبت ایشان، به ما آنگونه که به بهترین عزاداران و محبین اهل بیت (ع) التفات می کند، عنایت فرماید.

اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد، و مماتی ممات محمد و آل محمد.

برچسب‌ها: محبت اهل بیت, محرم, کربلا, حسین, روز دهم+, شب دهم, عاشورا